Sinoc kad se vracah iz topla hamama prodjoh pokraj basce staroga imama kad tamo u basci, u hladu jasmina s ibrikom u ruci stajase Emina Ja kakva je pusta, tako mi imana stid je ne bi bilo da je kod sultana pa jos kada sece i plecima krece ni hodzin mi zapis vise pomoc' nece Ja joj nazvah selam, al' moga mi dina ne sce ni da cuje lijepa Emina vec u srebrn ibrik zahvatila vode pa niz bascu djule zaljevati ode S grana vjetar puhnu, pa niz pleci puste rasplete joj njene pletenice guste zamirisa kosa, k'o zumbuli plavi a meni se krenu bururet u glavi Malo ne posrnuh, mojega mi dina al' meni ne dodje lijepa Emina samo me je jednom pogledala mrko niti haje, alcak, sto za njome crko' Umro stari pjesnik, umrla Emina ostala je pusta basca od jasmina salomljen je ibrik, uvelo je cvijece pjesma o Emini nikad umrijet nece